İleleb@

World Wide WebArtık @ olmadan adım atamadığımız bir dünyada yaşıyoruz. Her insan davranışının temeli, oynanan türlü oyunlar hep bunun üzerine kurulu. Sosyal medya denilen modernizasyon, ayak uydurmaya çalıştığımız bir ortamda bize sunulanla yetinmeyi öğretti bize. Hepimize. Öğretilmiş çaresizliğe mahkum edilen toplumun bir üyesiyiz. İstemediğimiz işleri yapmak ya da görmek istemediğimiz kimseleri görmek zorundaymışız gibi hissediyoruz çoğu zaman. Aslında böyle değil hiçbiri. Daha farklı bir dünya var sanki. Sanallaştırılarak atılan her adımın arkasında çok derin düşüncelerin varlığının olduğunu hissediyorum. Renklerin, şekillerin bir biçimde hayatımızda yeri var. İyi ya da kötü olarak değerlendirmek, lehimize ya da aleyhimize kullanmak elimizde. Internet sonsuz bilgi kaynağı. Her kesimden insanın ulaşabileceği yakınlıkta ve kolaylıkta günümüzde. Hâl böyleyken daha bilgili, daha görgülü insanların olması gerekirken etrafımızda, tam tersine bir durumla karşılaşıyoruz çoğunlukla. İyiye gitmesi gerekirken, daha da kötüleşiyor.

Kızımla beraberken de yakınımda cep telefonum oluyor çoğu zaman. Ben de sıklıkla kontrol etme gereği duyuyorum ama yanımda başka @’ler varken, ona ne gerek var deyip bırakıyorum bir kenara. Örneğin sadece kızımla birlikteyken gördüğüm, samimiy@, bana kızgınsa; o anda patlıyor. Söylüyor ağzına geleni. Hissettiklerini. Sevindiyse herhangi bir davranışıma; gözümden öpüyor, içine gömerek. Bastırarak dudaklarını. Gözümü birkaç kere kırpıp, göz kapaklarımı birbirinden ayırmak için elle müdahale etmem gerekiyor. Mecburiy@, kızımı çoğu zaman annesinin arkadaşından/komşusundan almak. Masumiy@, sadece çocuk olduğu için kızımda var olan, yetişkinlerin hiçbirisinde olduğunu düşünmediğim duygu. Şikay@, sahip oldukları ile ilgilenmeyen, sahip olamadıkları için üzülen ve hatta yeniden sahip olmaya çok yakın hissettikleri anda ellerinden uçup giden fırsatlar için üzülenlerin davranışı. Şükr@, her zaman doğru yolun olduğunu hatırlatan, sihirli kelime. Kısm@, belki de böylesi daha hayırlıydı çoğu kimse için, kim bilir…

Medeniy@ yoksunu insanlarla iletişime zorlanmak ve zora koşmanın marif@ olduğunu sanıp, eziy@ ettiğini düşünenler çevremizde olduğu sürece kıyam@ de kopsa metan@i korumak gerekecek.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Post Navigation